Mijn naam is Chantal Nab, kom uit Raalte en heb een voorliefde voor straatfotografie en dierenfotografie. Vroeger heb ik ooit een basiscursus fotografie gedaan (nog in het analoge tijdperk) en maakte de overstap naar digitaal. Maar het gesleep met zo’n zware camera begon me steeds meer tegen te staan. Daarna heb ik, zoals zovelen, gewoon kiekjes gemaakt met een compactcamera. In 2018 begon het toch weer te kriebelen en kocht ik een systeemcamera.
Ik weet niet wat het is, maar op het moment dat ik door de zoeker kijk, gebeurt er wat met me. Je kunt je even helemaal afsluiten van de wereld en focussen op wat je in dat kleine venstertje ziet. En dat je dan zelf met de instellingen kunt bepalen hoè je het op de foto krijgt is helemaal top! Ik ben zo blij dat ik het weer opgepakt heb. Want zelfs als ik geen camera bij me heb, is mijn manier van kijken naar de wereld veel mooier en gedetailleerder geworden. Dat ik met 1 oog nog maar 10% zie belemmert me gelukkig niet in het fotograferen. Het maakt me daardoor denk ik wel extra dankbaar dat ik het kan doen. In het begin heb ik voornamelijk natuurfoto’s gemaakt, omdat het zo fijn hier voorhanden is in de omgeving. Maar naarmate onze dochter ouder werd en naar concerten in Amsterdam wilde, ging ik vaker mee naar de stad. En mensen kijken is het mooiste wat er is. Dus nu gaan we er gezellig samen op uit, zij naar concerten, ik lekker foto’s maken.
Fotografie is voor mij een fijne hobby naast mijn werk en de zorgtaken thuis. Je komt lekker in beweging en je komt meestal ook nog eens met mooie beelden thuis. En je ontmoet ook nog een leuke mensen als je erop uit gaat. Ik heb al vaak genoeg mooie verhalen mogen horen. En dat is ook het mooie van fotografie: dat het mensen verbindt.
Ik weet niet wat het is, maar op het moment dat ik door de zoeker kijk, gebeurt er wat met me. Je kunt je even helemaal afsluiten van de wereld en focussen op wat je in dat kleine venstertje ziet. En dat je dan zelf met de instellingen kunt bepalen hoè je het op de foto krijgt is helemaal top! Ik ben zo blij dat ik het weer opgepakt heb. Want zelfs als ik geen camera bij me heb, is mijn manier van kijken naar de wereld veel mooier en gedetailleerder geworden. Dat ik met 1 oog nog maar 10% zie belemmert me gelukkig niet in het fotograferen. Het maakt me daardoor denk ik wel extra dankbaar dat ik het kan doen. In het begin heb ik voornamelijk natuurfoto’s gemaakt, omdat het zo fijn hier voorhanden is in de omgeving. Maar naarmate onze dochter ouder werd en naar concerten in Amsterdam wilde, ging ik vaker mee naar de stad. En mensen kijken is het mooiste wat er is. Dus nu gaan we er gezellig samen op uit, zij naar concerten, ik lekker foto’s maken.
Fotografie is voor mij een fijne hobby naast mijn werk en de zorgtaken thuis. Je komt lekker in beweging en je komt meestal ook nog eens met mooie beelden thuis. En je ontmoet ook nog een leuke mensen als je erop uit gaat. Ik heb al vaak genoeg mooie verhalen mogen horen. En dat is ook het mooie van fotografie: dat het mensen verbindt.